Oferta urzędów pracy
Dodano: 2010-11-23. przez Maciej SabalPubliczne służby zatrudnienia – powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy – bezpłatnie świadczą usługi rynku pracy zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Poniżej najważniejsze zadania, z których może skorzystać pracodawca.
1. Pośrednictwo pracy.
Polega na pomocy pracodawcom w doborze odpowiednich pracowników (rekrutacja i selekcja). Oto kilka z dróg takiej pomocy:
• Pracodawca może zgłosić ofertę pracy do powiatowego urzędu pracy i wybrać jeden sposób realizacji oferty:
- Otwarta – polega na zamieszczeniu oferty pracy w miejscu dostępnym dla wszystkim zainteresowanych , podane są dane kontaktowe do pracodawcy, do którego bezpośrednio spływają zgłoszenia,
- Zamknięta – oferta udostępniania jest bez podawania informacji o pracodawcy, pośrednicy pracy dokonują selekcji kandydatów zgodnie z kryteriami podanymi przez pracodawcę. Kandydaci wybrani przez pośredników zgłaszają się do pracodawcy na rozmowę kwalifikacyjną;
• giełdy pracy – są to spotkania zorganizowane dla pracodawcy i kandydatów na konkretne stanowiska pracy z udziałem doradcy zawodowego, który pomaga pracodawcy w wyborze kandydatów;
• targi pracy – wielu pracodawców jednocześnie prezentuje swoje firmy i wolne miejsca pracy; istnieje możliwość przeprowadzenia rozmów kwalifikacyjnych;
• w ramach sieci EURES (European Employment Services) urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy związane ze swobodnym przepływem pracowników na terenie Unii Europejskiej.
2. Poradnictwo zawodowe.
W skład takiego poradnictwa wchodzi:
• pomoc w rekrutacji – określenie cech psychofizycznych kandydata niezbędnych do wykonywania konkretnego zawodu, pomoc w poszukiwaniu odpowiednich kandydatów (polega na diagnozowaniu predyspozycji zawodowych osób bezrobotnych oraz poszukujących pracy, kierowaniu na badania psychologiczne bądź lekarskie, pozwalające na wydanie opinii o przydatności zawodowej za zgodą osoby bezrobotnej);
• wspieranie rozwoju zawodowego pracowników (informacja o możliwościach podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz informacji o rynku pracy.
3. Szkolenia pracowników.
Szkolenia to zajęcia pozaszkolne mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych potrzebnych do wykonywania pracy.
Pracodawca może skorzystać ze szkoleń, jeżeli tworzy zakładowy fundusz szkoleniowy. W tym celu należy złożyć wniosek o refundację do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na siedzibę firmy albo miejsce prowadzenia działalności. Taki wniosek zawiera m.in. rodzaj i charakterystykę planowanego szkolenia (tematykę, formę, miejsce i termin), liczbę osób uczestniczących w szkoleniu, kalkulację planowanych kosztów szkolenia i źródła ich finansowania, wysokość środków z Funduszu Pracy, o jaką wnioskuje oraz uzasadnienie celowości szkolenia. Do 30 dni od złożenia wniosku pracodawca otrzymuje odpowiedź o zatwierdzeniu lub odrzuceniu wniosku. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku pracodawca podpisuje z urzędem pracy umowę określającą warunku współpracy.
Wysokość refundacji może wynieść:
• 50% poniesionych kosztów (maksymalnie do wysokości przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę*);
• 80% poniesionych kosztów (maksymalnie do wysokości 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę) – dla osób będących w wieku 45+.
* Obecnie wysokość przeciętnego wynagrodzenia wynosi 3466,33 zł brutto
Jeżeli szkolenie pracownika trwa co najmniej 22 dni robocze w wymiarze równym czasowi pracy tego pracownika, w tym okresie pracownik przebywa na płatnym urlopie szkoleniowym, a na jego miejsce zatrudniony jest bezrobotny skierowany przez powiatowy urząd pracy, wówczas pracodawca może się starać o refundację:
• szkolenia pracownika w wysokości do 80% przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę;
• wynagrodzenia (wraz ze składkami) osoby bezrobotnej skierowanej przez urząd pracy w wysokości do 40% przeciętnego wynagrodzenia.
4. Staż.
To nabywanie przez osobę bezrobotną umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy, bez nawiązywania stosunku pracy z pracodawcą. Staż odbywa się na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy pracodawcą a urzędem pracy, na okres:
• Od 3 do 6 miesięcy (osoby w szczególnej sytuacji na rynku pracy);
• Od 3 do 12 miesięcy (osoby bezrobotne do 25 roku życia i osoby, które ukończyły szkołę wyższą do 27 roku życia).
Umowa określa m.in. dane osoby kierowanej na staż, dane opiekuna tej osoby oraz datę rozpoczęcia i zakończenia stażu. Składając wniosek pracodawca może wskazać imię i nazwisko osoby bezrobotnej, którą chce przyjąć na staż.
Obowiązki pracodawcy wynikające z przyjęcia osoby bezrobotnej na staż:
• zapoznanie stażysty z programem stażu, z jego obowiązkami i uprawnieniami;
• zapewnienie stażyście profilaktycznej ochrony zdrowia tak, jak swoim pracownikom;
• przeszkolenie stażysty w zakresie bhp, ppoż. oraz zapoznanie z regulaminem pracy;
• przydzielenie stażyście na zasadach przewidzianych dla pracowników odzieży i obuwia roboczego, a także niezbędnych środków ochrony i higieny;
• pracodawca jest zobowiązany niezwłocznie (nie później niż w ciągu 7 dni) poinformować starostę, jeżeli staż został przerwany, o każdym dniu nieusprawiedliwionej nieobecności stażysty i wszystkich innych zdarzeniach istotnych dla realizacji programu;
• na wniosek osoby bezrobotnej odbywającej staż, pracodawca jest zobowiązany udzielić jej 2 dni wolnych za każde przepracowane 30 dni kalendarzowe (za ostatni miesiąc jesteś zobowiązany udzielić 2 dni wolnych przed terminem ukończenia stażu);
• po zakończeniu stażu pracodawca jest zobowiązany wydać stażyście pisemną opinię zawierającą informacje o zadaniach, jakie realizował i umiejętnościach praktycznych, jakie pozyskał w trakcie stażu. Starosta wyda stażyście zaświadczenie o odbyciu stażu.
Jeżeli stażysta będzie miał więcej niż 1 dzień nieusprawiedliwionej nieobecności lub naruszy regulamin pracy, starosta na wniosek pracodawcy może pozbawić stażystę możliwości ukończenia programu.
5. Przygotowanie zawodowe dorosłych.
Przygotowanie takie odbywa się w formie:
• praktycznej nauki zawodu trwającej od 12 do 18 miesięcy, umożliwiającej przystąpienie do egzaminu na tytuł zawodowy lub egzaminu czeladniczego;
• przyuczenia do pracy trwającego od 3 do 6 miesięcy, mającego na celu zdobycie wybranych kwalifikacji lub umiejętności niezbędnych do wykonywania określonych zadań zawodowych.
Przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy pracodawcą a Urzędem Pracy. Uczestnikowi przygotowania zawodowego przysługuje stypendium w wysokości 100% zasiłku*, a w przypadku bezrobotnych posiadających wykształcenie gimnazjalne lub niższe, bez kwalifikacji zawodowych lub powyżej 50 roku życia - 120% zasiłku, pod warunkiem, że liczba godzin wynosi nie mniej niż 150 miesięcznie.
* Zasiłek dla bezrobotnych wynosi 761,40 zł brutto
Przygotowanie zawodowe dorosłych może trwać maksymalnie 40 godzin zegarowych tygodniowo i 8 godzin dziennie. Nie może odbywać się w niedziele i święta oraz w porze nocnej.
Pracodawcy przysługuje:
• zwrot poniesionych wydatków na uczestnika przygotowania zawodowego w wysokości do 2% przeciętnego wynagrodzenia za każdy pełny miesiąc realizacji programu;
• premia w wysokości 400 zł za każdy pełny miesiąc – w przypadku, gdy uczestnik przygotowania zawodowego ukończył program i zdał egzamin przeprowadzony przez komisję egzaminacyjną lub przez instytucję szkoleniową.
6. Roboty publiczne.
To zatrudnienie osób bezrobotnych na okres od 6 do 12 miesięcy, przy realizacji prac, których organizatorem są gminy lub organizacje pozarządowe statutowo zajmujące się problematyką: ochrony środowiska, kultury, oświaty, kultury fizycznej i turystyki, opieki zdrowotnej, bezrobocia oraz pomocy społecznej, a także spółki wodne i ich związki, jeżeli prace te są finansowane lub dofinansowane ze środków samorządu terytorialnego, budżetu państwa, funduszy celowych, organizacji pozarządowych, spółek wodnych i ich związków.
Organizator robót publicznych, który zatrudnił skierowane osoby bezrobotne otrzymuje zwrot części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne za każdą skierowaną osobę bezrobotną. Do wykonywania robót publicznych mogą być kierowane osoby będące w szczególnej sytuacji na rynku pracy.
Pracodawca jako organizator robót publicznych, który zatrudni skierowanych bezrobotnych na okres:
• do 6 miesięcy – otrzymuje zwrot części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej z powiatowym urzędem pracy; zwrot nie może przekroczyć jednak kwoty, która jest iloczynem liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenie społeczne od refundowanego wynagrodzenia;
• do 12 miesięcy – otrzymuje refundację w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty przeciętnego wynagrodzenia i składek na ubezpieczenie społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego. W tym przypadku refundacja obejmie koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.
7. Prace społecznie użyteczne.
To prace wykonywane do 10 godzin tygodniowo przez bezrobotnych bez prawa do zasiłku, korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, skierowanych przez urząd pracy. Prace te organizowane są przez gminę w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej na terenie gminy, w której bezrobotny zamieszkuje lub przebywa. Wykonywanie prac odbywa się na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Urzędem Pracy a gminą, na rzecz której prace będą wykonywane.
Powiatowy urząd pracy refunduje gminie ze środków Funduszu Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia przysługującego bezrobotnemu. Bezrobotnemu, nieposiadającemu prawa do zasiłku, przysługuje świadczenie w odpowiedniej wysokości za każdą godzinę wykonywania prac społecznie użytecznych.
8. Prace interwencyjne.
To zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które nastąpiło w wyniku umowy zawartej przez pracodawcę z powiatowym urzędem pracy i ma na celu wsparcie osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy. Prace interwencyjne w zależności od decyzji powiatowego urzędu pracy mogą trwać do 6, 12, 18, 24 miesięcy lub do 4 lat.
Do wykonywania prac interwencyjnych u pracodawców nie będących beneficjentami pomocy publicznej mogą być kierowane osoby:
• bezrobotni do 25 roku życia;
• bezrobotni długotrwale, bezrobotni po zakończeniu kontraktu socjalnego albo kobiety, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka;
• bezrobotni powyżej 50 roku życia;
• bezrobotni bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego;
• bezrobotni samotnie wychowujący co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia;
• bezrobotni, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia;
• bezrobotni niepełnosprawni.
Jeżeli bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej 6 miesięcy pracodawca będzie zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i po upływie tego okresu nadal go będzie zatrudniał w pełnym wymiarze czasu pracy, powiatowy urząd pracy może przyznać jednorazową refundację wynagrodzenia w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150 procent przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu spełnienia tego warunku.
9. Refundacja kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy.
To pomoc finansowa, jakiej może udzielić powiatowy urząd pracy w związku ze stworzeniem lub przystosowaniem stanowiska pracy i zatrudnieniem na tym stanowisku skierowanego bezrobotnego. Pracodawca otrzyma refundację kosztów, jeżeli zatrudni na wyposażonym lub doposażonym stanowisku w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego bezrobotnego przez okres 24 miesięcy oraz do utrzyma przez okres 24 miesięcy stanowisko pracy utworzone w związku z przyznaną refundacją.
Powiatowy urząd pracy zwróci pracodawcy koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy w wysokości określonej w umowie pomiędzy pracodawcą a urzędem pracy, nieprzekraczającej 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia
Otrzymane środki pracodawca będzie mógł przeznaczyć na: zakup środków trwałych, urządzeń, maszyn, materiałów, towarów, usług i materiałów reklamowych, pozyskanie lokalu, opłatę wpisowego lub wkładu do spółdzielni socjalnej.
1. Pośrednictwo pracy.
Polega na pomocy pracodawcom w doborze odpowiednich pracowników (rekrutacja i selekcja). Oto kilka z dróg takiej pomocy:
• Pracodawca może zgłosić ofertę pracy do powiatowego urzędu pracy i wybrać jeden sposób realizacji oferty:
- Otwarta – polega na zamieszczeniu oferty pracy w miejscu dostępnym dla wszystkim zainteresowanych , podane są dane kontaktowe do pracodawcy, do którego bezpośrednio spływają zgłoszenia,
- Zamknięta – oferta udostępniania jest bez podawania informacji o pracodawcy, pośrednicy pracy dokonują selekcji kandydatów zgodnie z kryteriami podanymi przez pracodawcę. Kandydaci wybrani przez pośredników zgłaszają się do pracodawcy na rozmowę kwalifikacyjną;
• giełdy pracy – są to spotkania zorganizowane dla pracodawcy i kandydatów na konkretne stanowiska pracy z udziałem doradcy zawodowego, który pomaga pracodawcy w wyborze kandydatów;
• targi pracy – wielu pracodawców jednocześnie prezentuje swoje firmy i wolne miejsca pracy; istnieje możliwość przeprowadzenia rozmów kwalifikacyjnych;
• w ramach sieci EURES (European Employment Services) urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy związane ze swobodnym przepływem pracowników na terenie Unii Europejskiej.
W skład takiego poradnictwa wchodzi:
• pomoc w rekrutacji – określenie cech psychofizycznych kandydata niezbędnych do wykonywania konkretnego zawodu, pomoc w poszukiwaniu odpowiednich kandydatów (polega na diagnozowaniu predyspozycji zawodowych osób bezrobotnych oraz poszukujących pracy, kierowaniu na badania psychologiczne bądź lekarskie, pozwalające na wydanie opinii o przydatności zawodowej za zgodą osoby bezrobotnej);
• wspieranie rozwoju zawodowego pracowników (informacja o możliwościach podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz informacji o rynku pracy.
3. Szkolenia pracowników.
Szkolenia to zajęcia pozaszkolne mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych potrzebnych do wykonywania pracy.
Pracodawca może skorzystać ze szkoleń, jeżeli tworzy zakładowy fundusz szkoleniowy. W tym celu należy złożyć wniosek o refundację do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na siedzibę firmy albo miejsce prowadzenia działalności. Taki wniosek zawiera m.in. rodzaj i charakterystykę planowanego szkolenia (tematykę, formę, miejsce i termin), liczbę osób uczestniczących w szkoleniu, kalkulację planowanych kosztów szkolenia i źródła ich finansowania, wysokość środków z Funduszu Pracy, o jaką wnioskuje oraz uzasadnienie celowości szkolenia. Do 30 dni od złożenia wniosku pracodawca otrzymuje odpowiedź o zatwierdzeniu lub odrzuceniu wniosku. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku pracodawca podpisuje z urzędem pracy umowę określającą warunku współpracy.
Wysokość refundacji może wynieść:
• 50% poniesionych kosztów (maksymalnie do wysokości przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę*);
• 80% poniesionych kosztów (maksymalnie do wysokości 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę) – dla osób będących w wieku 45+.
* Obecnie wysokość przeciętnego wynagrodzenia wynosi 3466,33 zł brutto
Jeżeli szkolenie pracownika trwa co najmniej 22 dni robocze w wymiarze równym czasowi pracy tego pracownika, w tym okresie pracownik przebywa na płatnym urlopie szkoleniowym, a na jego miejsce zatrudniony jest bezrobotny skierowany przez powiatowy urząd pracy, wówczas pracodawca może się starać o refundację:
• szkolenia pracownika w wysokości do 80% przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę;
• wynagrodzenia (wraz ze składkami) osoby bezrobotnej skierowanej przez urząd pracy w wysokości do 40% przeciętnego wynagrodzenia.
4. Staż.
To nabywanie przez osobę bezrobotną umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy, bez nawiązywania stosunku pracy z pracodawcą. Staż odbywa się na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy pracodawcą a urzędem pracy, na okres:
• Od 3 do 6 miesięcy (osoby w szczególnej sytuacji na rynku pracy);
• Od 3 do 12 miesięcy (osoby bezrobotne do 25 roku życia i osoby, które ukończyły szkołę wyższą do 27 roku życia).
Umowa określa m.in. dane osoby kierowanej na staż, dane opiekuna tej osoby oraz datę rozpoczęcia i zakończenia stażu. Składając wniosek pracodawca może wskazać imię i nazwisko osoby bezrobotnej, którą chce przyjąć na staż.
Obowiązki pracodawcy wynikające z przyjęcia osoby bezrobotnej na staż:
• zapoznanie stażysty z programem stażu, z jego obowiązkami i uprawnieniami;
• zapewnienie stażyście profilaktycznej ochrony zdrowia tak, jak swoim pracownikom;
• przeszkolenie stażysty w zakresie bhp, ppoż. oraz zapoznanie z regulaminem pracy;
• przydzielenie stażyście na zasadach przewidzianych dla pracowników odzieży i obuwia roboczego, a także niezbędnych środków ochrony i higieny;
• pracodawca jest zobowiązany niezwłocznie (nie później niż w ciągu 7 dni) poinformować starostę, jeżeli staż został przerwany, o każdym dniu nieusprawiedliwionej nieobecności stażysty i wszystkich innych zdarzeniach istotnych dla realizacji programu;
• na wniosek osoby bezrobotnej odbywającej staż, pracodawca jest zobowiązany udzielić jej 2 dni wolnych za każde przepracowane 30 dni kalendarzowe (za ostatni miesiąc jesteś zobowiązany udzielić 2 dni wolnych przed terminem ukończenia stażu);
• po zakończeniu stażu pracodawca jest zobowiązany wydać stażyście pisemną opinię zawierającą informacje o zadaniach, jakie realizował i umiejętnościach praktycznych, jakie pozyskał w trakcie stażu. Starosta wyda stażyście zaświadczenie o odbyciu stażu.
Jeżeli stażysta będzie miał więcej niż 1 dzień nieusprawiedliwionej nieobecności lub naruszy regulamin pracy, starosta na wniosek pracodawcy może pozbawić stażystę możliwości ukończenia programu.
5. Przygotowanie zawodowe dorosłych.
Przygotowanie takie odbywa się w formie:
• praktycznej nauki zawodu trwającej od 12 do 18 miesięcy, umożliwiającej przystąpienie do egzaminu na tytuł zawodowy lub egzaminu czeladniczego;
• przyuczenia do pracy trwającego od 3 do 6 miesięcy, mającego na celu zdobycie wybranych kwalifikacji lub umiejętności niezbędnych do wykonywania określonych zadań zawodowych.
Przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy pracodawcą a Urzędem Pracy. Uczestnikowi przygotowania zawodowego przysługuje stypendium w wysokości 100% zasiłku*, a w przypadku bezrobotnych posiadających wykształcenie gimnazjalne lub niższe, bez kwalifikacji zawodowych lub powyżej 50 roku życia - 120% zasiłku, pod warunkiem, że liczba godzin wynosi nie mniej niż 150 miesięcznie.
* Zasiłek dla bezrobotnych wynosi 761,40 zł brutto
Przygotowanie zawodowe dorosłych może trwać maksymalnie 40 godzin zegarowych tygodniowo i 8 godzin dziennie. Nie może odbywać się w niedziele i święta oraz w porze nocnej.
Pracodawcy przysługuje:
• zwrot poniesionych wydatków na uczestnika przygotowania zawodowego w wysokości do 2% przeciętnego wynagrodzenia za każdy pełny miesiąc realizacji programu;
• premia w wysokości 400 zł za każdy pełny miesiąc – w przypadku, gdy uczestnik przygotowania zawodowego ukończył program i zdał egzamin przeprowadzony przez komisję egzaminacyjną lub przez instytucję szkoleniową.
6. Roboty publiczne.
To zatrudnienie osób bezrobotnych na okres od 6 do 12 miesięcy, przy realizacji prac, których organizatorem są gminy lub organizacje pozarządowe statutowo zajmujące się problematyką: ochrony środowiska, kultury, oświaty, kultury fizycznej i turystyki, opieki zdrowotnej, bezrobocia oraz pomocy społecznej, a także spółki wodne i ich związki, jeżeli prace te są finansowane lub dofinansowane ze środków samorządu terytorialnego, budżetu państwa, funduszy celowych, organizacji pozarządowych, spółek wodnych i ich związków.
Organizator robót publicznych, który zatrudnił skierowane osoby bezrobotne otrzymuje zwrot części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne za każdą skierowaną osobę bezrobotną. Do wykonywania robót publicznych mogą być kierowane osoby będące w szczególnej sytuacji na rynku pracy.
Pracodawca jako organizator robót publicznych, który zatrudni skierowanych bezrobotnych na okres:
• do 6 miesięcy – otrzymuje zwrot części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej z powiatowym urzędem pracy; zwrot nie może przekroczyć jednak kwoty, która jest iloczynem liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenie społeczne od refundowanego wynagrodzenia;
• do 12 miesięcy – otrzymuje refundację w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty przeciętnego wynagrodzenia i składek na ubezpieczenie społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego. W tym przypadku refundacja obejmie koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.
7. Prace społecznie użyteczne.
To prace wykonywane do 10 godzin tygodniowo przez bezrobotnych bez prawa do zasiłku, korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, skierowanych przez urząd pracy. Prace te organizowane są przez gminę w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej na terenie gminy, w której bezrobotny zamieszkuje lub przebywa. Wykonywanie prac odbywa się na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Urzędem Pracy a gminą, na rzecz której prace będą wykonywane.
Powiatowy urząd pracy refunduje gminie ze środków Funduszu Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia przysługującego bezrobotnemu. Bezrobotnemu, nieposiadającemu prawa do zasiłku, przysługuje świadczenie w odpowiedniej wysokości za każdą godzinę wykonywania prac społecznie użytecznych.
8. Prace interwencyjne.
To zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które nastąpiło w wyniku umowy zawartej przez pracodawcę z powiatowym urzędem pracy i ma na celu wsparcie osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy. Prace interwencyjne w zależności od decyzji powiatowego urzędu pracy mogą trwać do 6, 12, 18, 24 miesięcy lub do 4 lat.
Do wykonywania prac interwencyjnych u pracodawców nie będących beneficjentami pomocy publicznej mogą być kierowane osoby:
• bezrobotni do 25 roku życia;
• bezrobotni długotrwale, bezrobotni po zakończeniu kontraktu socjalnego albo kobiety, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka;
• bezrobotni powyżej 50 roku życia;
• bezrobotni bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego;
• bezrobotni samotnie wychowujący co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia;
• bezrobotni, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia;
• bezrobotni niepełnosprawni.
Jeżeli bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej 6 miesięcy pracodawca będzie zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i po upływie tego okresu nadal go będzie zatrudniał w pełnym wymiarze czasu pracy, powiatowy urząd pracy może przyznać jednorazową refundację wynagrodzenia w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150 procent przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu spełnienia tego warunku.
9. Refundacja kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy.
To pomoc finansowa, jakiej może udzielić powiatowy urząd pracy w związku ze stworzeniem lub przystosowaniem stanowiska pracy i zatrudnieniem na tym stanowisku skierowanego bezrobotnego. Pracodawca otrzyma refundację kosztów, jeżeli zatrudni na wyposażonym lub doposażonym stanowisku w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego bezrobotnego przez okres 24 miesięcy oraz do utrzyma przez okres 24 miesięcy stanowisko pracy utworzone w związku z przyznaną refundacją.
Powiatowy urząd pracy zwróci pracodawcy koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy w wysokości określonej w umowie pomiędzy pracodawcą a urzędem pracy, nieprzekraczającej 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia
Otrzymane środki pracodawca będzie mógł przeznaczyć na: zakup środków trwałych, urządzeń, maszyn, materiałów, towarów, usług i materiałów reklamowych, pozyskanie lokalu, opłatę wpisowego lub wkładu do spółdzielni socjalnej.
